เอาล่ะนะ....บล็อกก็ทำไม่เป็นแต่ก็อุตริทำซะงั้น
ไอ้เอนทรี่แรกนี่ปกติเค้าเขียนอะไรกันล่ะเนี่ย....เอาเป็นว่าเขียนที่อยากเขียนละกัน
ตั้งแต่กลับมาที่นี่ได้อาทิตย์กว่านี่มีแต่เรื่องเซ็งเป็ดว้อย....รู้สึกทำไม่มาค้าไม่ขึ้นชอบกล...ให้ตายสิ
เพื่อนฝูงต้อนรับการกลับมาของเราอย่างอบอุ่นรุนแรงกันดี...กอดจนคอเกือบหัก แต่ก็ยังอดรู้สึกเซ็งเป็ดไม่ได้
คำถามคือ "ทำไม" อะไรกันนักหนาว้อย....???
ที่เค้าว่า เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน นี่มันคงจะจริงสินะ....แค่ปีนึงผ่านไปก็คงไม่เป็นข้อยกเว้น
เกลียดการเป็นคนคิดมากจิงๆ แต่ใช่ว่าจะแก้กันได้ง่ายๆซะเมื่อไหร่....ไม่ใช่ท้องเสียที่แค่กินยาก็หาย...ไม่ใช่เป็นไส้ติ่งจะได้ผ่าออกสบายๆ
แก้นิสัยคนนี่มันยุ่งยากกว่าการลดความอ้วน 10 กิโลซะอีก พระเจ้าจ๊อด....
เออ....สับสนหนิ...จะว่าไปแล้วที่ว่าเปลี่ยนนี่ใครเปลี่ยนกันแน่หว่า..????????
เราเอง รึว่า ใครกันแน่.....ช่องว่างมันเยอะเกินไปซะละมั้ง...นิ?
ทำไม ๊ทำไม.....เวลาคุยกันธรรมดาถึงยากนัก
ทำไม๊ ทำไม.....รู้สึกว่าตามเค้าไม่ทัน
ทำไม๊ ทำไม.....แค่เราชอบต่างกัน เราก็กลายเป็นแกะดำ
ทำไม๊ ทำไม.....เล่นกะคนนี่มันยากนัก
ทำไม๊ ทำไม.....เราเคยเป็นเพื่อนกันนะ
ทำไม๊ ทำไม.....เราถึงแค่ เคย เป็นเพื่อนกันล่ะ
ทำไม๊ ทำไม.....เราถึงคิดอะไรบ้าๆแบบนี้
แล้ว ทำไม๊ ทำไม.....เราถึงมานั่งคิดอย่างเซ็งเป็ดอยู่นี่เล่า???
ตอบยากจริงๆนะหนิ....
ป.ล. อยากคุยกะเรากันบ้างมั้ยนะ ไอ้พวกนั้น......